Backstage

Backstage !

 Dzisiejszy dzień na wdechu zakończyłam pozytywną sesją z Michałem. Na zdjęciach nie zabrakło zadziwiających pomysłów ! (standard ) To nasza  kolejna sukcesywna współpraca. Już czekam na efekty.

AMAZING!

Ułamek sekundy daje nam znaki. Wychodzę na balkon, aby poczuć ciepłe powietrze. Podlewam zgrabnie swoje tulipany lekkim mrugnięciem oka. Słyszę odgłosy swojej muzyki, których słów wcale nie rozumiem. 21.40 ktoś na dole gra w piłkę a ja uczę się alfabetu, ale czemu sekunda trwa tak krótko?

Fotografia - Karolina Dembińska

„Podaj dalej "

Wielkie „Podaj dalej " chcesz, ale nie wiesz jak. I zastanawia mnie fakt czemu ani razu na swojej drodze nie spotkałam dziwacznego magika. Zarzuca taki pelerynę na gołębia, którego sam dopiero co wyczarował i, trach, już po ptaku. Nie ma go i już. A ty po skończonym przedstawieniu wychodzisz cały zadowolony. I tylko jedno jest pewne. Nigdy więcej nie będziesz zachodzić w głowę, co się stało z gołębiem.

Fotograf - Michał Wieczny 

Koniec roku

To niesamowite jak ten czas szybko leci. Ostatnio byliśmy skazani wyłącznie na rodziców, dziś jesteśmy dorosłymi dziećmi. Wydawałoby się jakby to było wczoraj kiedy wszyscy się poznawaliśmy na rozpoczęciu roku. Dziś jest już po zakończeniu. Liceum dało mi wspaniałych przyjaciół, z którymi poszłabym na koniec świata. Nauczyło mnie jak się nie poddawać, jak dążyć do celu, jak spełniać marzenia w różnych dziedzinach. Nie wyobrażam sobie lepszej szkoły, ten wybór był najlepszym wyborem w moim życiu. Nie ma nic piękniejszego, niż dobre wspomnienia  z przyjacielem u boku. Zawsze będziemy dobrze wspominać  te trzy lata. Zawsze będziemy tęsknić za tymi mordkami, do których przywykliśmy. Najlepsi ludzie to najlepiej spędzone chwile wspólnie i to właśnie pamiętajmy do końca życia. Dziękuję za te trzy lata.

Numbers

W ubiegłą środę kiedy biegałam na bieżni wraz z muzyką przeplatały mi się w myślach moje cele, które chce osiągnąć. Jeden z pięciu mam już za sobą. Jedna  właściwa cyfra sprawia, że potrafimy latać lub skakać z dziesiątego piętra po czym odbić się od powierzchni niczym kangur. Ty patrzysz na liczby, nie widzisz nic. Ja widzę, że one nie kłamią. Dostrzegasz nowe zdjęcia w galerii, zachwycasz się nimi. Ja sprawdzam cały sens tego co widzisz. Czy jest sposób na bycie silnym ? Tak, trzeba uwierzyć w siebie. 

Fotograf - Marta Mączka 

54321

Czujesz jak wszystko budzi się do życia. Ty też się budzisz. Ubierasz letnie ubrania i wychodzisz z domu. Swobodnie oddychasz letnim, świeżym powietrzem. Promienie padają na Twoją twarz i czujesz się lepiej niż zwykle. To piękne uczucie zostać uwolnionym od zimy oraz zbędnych myśli. Nareszcie czuje, że żyje. Obserwuje ludzi, ale ich zachowań nie zapisuje w notesie. Wczorajsza czkawka była moją ostatnią. Jeśli człowiek ma do dyspo­zyc­ji całą wieczność, może przeszukać cały stóg siana poszukując tej jednej igły, która nie daje mu spokoju. Igła jest tutaj metaforą sensu indywidualnej historii każdego z nas.

Przez kilka miesięcy nie miałam czasu nawet dla siebie, ale ostatnie kilka dni spędziłam w gronie bliskich mi osób z czego się bardzo ciesze. Pogoda daje do zrozumienia, że zostało niewiele czasu. Nakręca do zwiększenia tempa. Nie czuje, że zostało mi zaledwie kilka dni szkoły, ale już wyczuwam ten majowy stres.

Fotograf - Marta Mączka 

From a mess to the masses

Czasami pozwalamy swojemu sercu walić bez umiaru a potem tkwimy w milczeniu przez chwilę, nie bardzo wiedząc co powiedzieć. Dzisiejsze powietrze jest znacznie lżejsze, nawet powiew zimnego wiatru nie jest mroźny. Idąc prosto uśmiecham się do siebie nie oglądając się za siebie, ale wokół głowy. Na kalkulatorze liczę sumę swoich myśli. Przez kilka dni kiedy mnie tutaj nie było zastanawiałam się jak to jest mieć dwie osobowości. Człowiek, który nie jest kompletny nie czuje się dobrze w swojej skórze, ale czy tak naprawdę będzie się czuł dobrze w kogoś ? Cegiełki, które posiadamy podpowiadają nam jak dogonić życie, więc korzystajmy z nich. 

Fotograf - Sonia Szymonek 

Woaaaah!

Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć. Sto razy zasypiamy z oczami szeroko otwartymi. Zobowiązani do pozostawania w tyle, pijemy zgubne krople. Chodzimy po powierzchni tego miasta na wysokich obcasach ponad powierzchnią ziemi. Wyniosłe pozy, które znamy, utrzymują nas bezpiecznie do nocy. Czasami wokół zaczynamy się oglądać, by zobaczyć, co się dzieje. W pudełeczkach, w których trzymamy skarby układamy idealnie drobiazgi. Jedni patrzą wciąż na zegarek, drudzy nie liczą czasu. Dziś jest już późno, patrzę na mój duży zegar i na liczbę dostępnych osób na facebooku. Oni zapewne nie liczą czasu. 

Fotografie wykonała Sonia Szymonek, z którą już od dawna miałam się udać na zdjęcia, ale wreszcie się udało ;)

Wesołych Świąt Wielkanocnych ;)